شبهای جوونی عجب بی اعتباره

همش بی قراری همش انتظاره

                                                     عهدی که روا بود دگر  باره نبستن

آن مرد مکان از  سر  اندیشه  ندیدند

                                                کین  بی  خردان حرمت انسان بشکستن

مارا  دگر ازطعنه دشمن گله ای نیست

                                                       کان عهد که بستیم رفیقان بشکستن

تو نیستی و وجودمو گرفته شاخه پیچک تنهایی

دلم كه شكوه ز دست توبا خدا ميكرد   

                                         ميان شكوه نهانی تو را دعا ميكرد

      به ياد توست همه لحظه های هستی من 

                                               دل تو كاش كه يک لحظه ياد ما ميكرد

بر بالای افق ایستاده ام

به روزی می اندیشم که با تو باشم

جانم را به باد صبحگاهی می سپارم

با همه خداحافظی میکنم

چرا که تو در منی در تار و پودم

و موجی لطیف برخاسته از جان تو

و راهی جاودانه پیش رویم گسترده میشود

و من پرواز میکنم به سوی تو

به تو می اندیشم به ارمغان صبح

به نامت

که عاشقانه بر زبان جاری میکنم

به تو می اندیشم ای عشق

***

لحظه دیدار نزدیک است

باز من دیوانه ام،مستم

باز میلرزد،دلم،دستم

باز گویی در جهان دیگری هستم

های!نخراشی به غفلت گونه ام را،تیغ!

های،نپریشی صفای زلفکم را،دست!

و آبرویم را نریزی دل!

لحظه دیدار نزدیک است

اما چه رنجی است لذت ها را تنها بردن و چه زشت است زیبایی ها را تنها دیدن و چه بدبختی آزار دهنده ای است تنها خوشبخت بودن! در بهشت تنها بودن سخت تر از کویر است.با درد ها و زشتی ها و نا کامی ها آسوده تر می توان «تنها» ماند، بی همدرد ، بی غمگسار، بی دوست . در بهشت که هر چه می بایست هست چگونه می توان دوست را خبر نکرد؟ در درد ها دوست را خبر نکردن خود یک عشق ورزیدن است. تقیه ی درد زیباترین نمایش ایمان است.

                                                                دکتر علی شریعتی

                                                *******************

تنها برای غربت خود تار می زنم.............در کوچه های خلوت دل زار می زنم. زورم نمی رسد که دلم را ادب کنم......... خود را به جرم ساده دلی دار می زنم.

بودنت يك حس زيبا كه نمي شه ديگه تكرار * بي تو بودن مثل پاييز مثل يك قاب شكسته روي ديوار

------------------------------------------------------------------------------------------

زر نزن

تو بی خیال دل خوشی من به ترانه دل خوشم

تو راضی به این سکوت اما من اونو میکشم

تو تن دادی به تیک تیک و زر زدنای ساعتا

من و یه حس تازه ای که دور میکنه از آدما

کتابامو آشتی میدوم با چشمای خواب آلودم

واسه خودم تعجبه تا حالا این جوری نبودم

به کوری چشم حسود،میخوام بگم من آدمم!

نفس کشم،نفس کشم،اگه زیاد اگه کمم!

شب میخوام که فردا رو واسه خودم تازه کنم

قد تموم دل خویشم رویا هم اندازه کنم

نوارای جدید و از جانواری بر میدارم

به جای داریوش و گوگوش نوار خالی میذارم

این یه روزه یه آدمه که دل خوشیش بی خودیه

کی به دل خوشیش با خودیه،تاریکی،کی به کیه!

به کوری چشم حسود میخوام بگم منم آدمم!

نفس کشم،نفس کشم،اگه زیادم آگه کمم!

عجب آشفته بازاریست دنیا

روزی تو خواهی آمد                        از کوچه های باران

تا از دلم بشویی                                  غمهای روزگاران

 از این غربت دلم تنگه

بیا ساقی پناهم ده که سقف آسمون تنگه                               

مبادا ای رفیق امشب نگیری ساغر از ساقی                            

نمیدونی چه کوتاه شب مستی و مشتاقی                             

بنی آدم اعضای یکدیگرند که درآفرینش زیک گوهرند

چو عضوی بدرد آورد روزگاردگر عضوها را نماند قرار

تو کز محنت دیگران بی غمی

نشاید که نامت نهند آدمی

....

حتما برید وبلاگ رو بخونید ...http://www.khovam.blogfa.com

مسلول عشق

دل ساده زود باورم را ز عشق خود ربودی*************من کجا و انتظار  کجا گرتو نبودی

جوانیم را به آش عشق خود سوزاندی*****************مرا همچوباده ناخور ز خود راندی

گر میماندی اشکها از گونه هایم جاری کی می شد**به خدا نداشتم جدایی را باور که آخر شد

حال من ماندم و خواب و خیال تو*****************من شدم مسلول عشق ز خیال تو

دیگر در این عالم فانی ندارم باور وصالی*********شهره عالم گشتم ندارم جز گریه کاری

سراغت گیرم از رقیبان دور ز دیار*************تو رفته ای به جانم دگر ندارم طاقت انتظار

شب است و ماه می رقصد ستاره نقره می پاشدنسیم پونه و عطر شقایق ها ز لبهای هوس آلود زنبق های وحشی بوسه می چیند و من تنهای تنهایم در این تاریکی شب
خدایم آه خدایم صدایت میزنم بشنو صدایم
از زبانم فریادت دهم٬ اگرهستی برس به دادم!

خداوندا! اگر روزی از عرشت به زیر آیی
و لباس فقر بپوشی
و برای لقمه نانی غرورت را به پای نامردان بشکنی

زمین و آسمانت را کفر میگویی٬ نمیگویی؟

خداوندا اگر در روز گرماگیر تابستانی
تن خسته خویش را بر سایه دیواری
به خاک بسپاری
اندکی آنطرف تر کاخ های مرمرین بینی

زمین و آسمانت را کفر می گویی٬ نمی گویی؟!
خداوندا اگر با مردم آمیزی
شتابان در پی روزی
ز پیشانی عرق ریزی
شب آزرده و دل خسته
تهی دست و زبان بسته
بسوی خانه باز آیی
زمین و آسمانت را کفر می گویی٬ نمی گویی؟!
خدایا ! خالقا ! بس کن جنایت را
بس کن تو ظلمت را
تو در قرآن جاویدت هزاران وعده دادی
تو خود گفتی که نا مردمان بهشت را نمیبینند
ولی من با دو چشم خویشتن دیدم
که نا مردمان ز خون پاک مردانت هزاران کاخ میسازند
خدایا ! خالقا ! بس کن جنایت را
بس کن تو ظلمت را

تو خود گفتی اگر اهرمن شهوت
بر انسان حکم فرماید تو او را با صلیب عصیانت
مصلوب خواهی کرد
ولی من با دو چشم خویشتن دیدم
پدر با نورسته خویش گرم میگیرد
برادر شبانگاهان مستانه از آغوش خواهر کام میگیرد
نگاه شهوت انگیز پسر دزدانه بر اندام مادر می لرزد
قدم ها در بستر فحشا می لغزد

خدایا ! خالقا ! بس کن جنایت را
بس کن تو ظلمت را
تو خود سلطان تبعیضی
تو خود فتنه انگیزی
اگر در روز خلقت مست نمیکردی
یکی را همچون من بدبخت یکی را بی دلیل آقا نمیکردی
جهانی را اینچنین غوغا نمیکردی

هرگز این سازها شادم نمیسازد
دگر آهم نمیگیرد
دگر بنگ باده و تریاک آرام نمیسازد
شب است و ماه میرقصد
ستاره نقره می پاشد
من اما در سکوت خلوتت آهسته میگریم
اگر حق است زدم زیر خدایی....!!!
خدایا ! خالقا ! بس کن جنایت را
بس کن تو ظلمت را
خداوندا تو می گفتی زنا زشت است و من دانم که عیسی زاده طبع زنا زاد خداوندیست.
خدایا ! خالقا ! بس کن جنایت را
بس کن تو ظلمت را
زین سپس با دگران عشق و صفا خواهم کرد همچو تو یکسره من ترک وفا خواهم کرد
زین سپس جای وفا چو تو جفا خواهم کرد ترک سجاده و تسبیح و َردا خواهم کرد
گذر از کوی تو چون باد صبا خواهم کرد
هرگز این گوش من از تو سخن حق نشنید مردمان گوش به افسانهَ زاهد ندهید
داده از پند به من پیر خرابات نوید کز تو ای عهد شکن این دل دیوانه رمید
شِکوه زآین بدت پیش خدا خواهم کرد
درس حکمت همه را خواندم و دیدم به عیان بهر هر درد دوایی است دواها پنهان
نسخهَ درد من این بادهَ ناب است بدان کز طبیبان جفا جوی نگرفتم درمان
زخم دل را میِ ناب دوا خواهم کرد
من که هم می خورم و دُردی آن پادشهم بهتر آنست که اِمشب به همانجا بروم
سر خود بر در خُمخانهَ آن شاه نهم آنقدر باده خورم تا زغم آزاد شوم
دست از دامن طناز رها خواهم کرد
خواهم از شیخ کشی شهره این شهر شوم شیخ و ملاء و مُریدان همه را قهر شوم
بر مذاق همه شیخان دغل زهر شوم گر که روزی زقضا حاکم این شهر شوم
خون صد شیخ به یک مست روا خواهم کرد
زکم و بیش و بسیار بگیرم از شیخ وجه اندوخته و دینار بگیرم از شیخ
آنقدر جامه و دستار بگیرم از شیخ باج میخانهَ اَمرار بگیرم از شیخ
وسط کعبه دو میخانه بنا خواهم کرد
وقف سازم دو سه میخانهَ با نام و نشان وَندَر آنجا دو سه ساقی به مهروی عیان
تا نمایند همه را واقف ز اسرار جهان گِرد هر چرخ به من مهلتی ای باده خواران
کف این میکده ها را زعبا خواهم کرد
هر که این نظم سرود خرٌم و دلشاد بُود خانهَ ذوقی و گوینده اش آباد بُود
انتقادی نبود هر سخن آزاد بُود تا قلم در کف من تیشهَ فرهاد بُود
تا ابد در دل این کوه صدا خواهم کرد

برو ای دوست برو!
برو ای دختر پالان محبت بر دوش!
دیده بر دیده ی من مفکن و نازت مفروش...
من دگر سیرم... سیر!...
به خدا سیرم از این عشق دوپهلوی تو پست!
تف بر آن دامن پستی که تورا پروردست!

کم بگو ، جاه تو کو؟! مال تو کو برده ی زر!
کهنه رقاصه ی وحشی صفت زنگی خر!
گر طلا نیست مرا ، تخم طلا، مَردم من،
زاده ی رنجم و پرورده ی دامان شرف
آتش سینه ی صدها تن دلسردم من!
دل من چون دل تو، صحنه ی دلقک ها نیست!
دیده ام مسخره ی خنده ی چشمک ها نیست!
دل من مامن صد شور و بسی فریاد است:
ضرباتش جرس قافله ی زنده دلان
تپش طبل ستم کوب، ستم کوفتگان
چکش مغز ز دنیای شرف روفتگان
«تک تک» ساعت، پایان شب بیداد است!
دل من، ای زن بدبخت هوس پرور پست!
شعله ی آتش« شیرین» شکن«فرهاد» است!
حیف از این قلب، از این قبر طرب پرور درد
که به فرمان تو، تسلیم تو جانی کردم،
حیف از آن عمر، که با سوز شراری جان سوز
پایمال هوسی هزره و آنی کردم!
در عوض با من شوریده، چه کردی، نامرد؟
دل به من دادی؟نیست؟
صحبت دل مکن، این لانه ی شهوت، دل نیست!
دل سپردن اگر این است! که این مشکل نیست!
هان! بگیر!این دلت، از سینه فکندیم به در!
ببرش دور ... ببر!
ببرش تحفه ز بهر پدرت، گرگ پدر